bij_mij_in_stilte

mensen begrijpen niet wat ik voel.de pijn zit verscholen.diep vanbinnen.ik ben teleurgesteld.na alles wat je belooft had.elk woord geloofde ik.elk woord was heilig.maar jou woorden.waren leugens.hoe kan ik je ooit vergeven.na de pijn die je mij bezorgde.geen woord streefde je na.je luisterde niet naar wat de mensen zeiden.zelfs niet naar mij.liefde was voor jou een groot woord.en dat kon je zelfs niet aan.waarom blijf je dan leven.het heeft geen enkel nut.door mensen te kwetsen.vind je geen geluk.een luisterend oor.en een goed hart.dat zou je kunnen gebruiken.waarom zou ik je nog geloven.jij.jij bent verleden tijd.

mensen begrijpen niet wat ik voel.de pijn zit verscholen.diep vanbinnen.ik ben teleurgesteld.na alles wat je belooft had.elk woord geloofde ik.elk woord was heilig.maar jou woorden.waren leugens.hoe kan ik je ooit vergeven.na de pijn die je mij bezorgde.geen woord streefde je na.je luisterde niet naar wat de mensen zeiden.zelfs niet naar mij.liefde was voor jou een groot woord.en dat kon je zelfs niet aan.waarom blijf je dan leven.het heeft geen enkel nut.door mensen te kwetsen.vind je geen geluk.een luisterend oor.en een goed hart.dat zou je kunnen gebruiken.waarom zou ik je nog geloven.jij.jij bent verleden tijd.

huilend loop ik weg.ver van jou.ik kan het niet meer aan.je doet me pijn.snap je dat dan niet.bloed druppeld uit mijn neus.waarom.waarom doe je dit.mijn pols doet pijn van de knellende hand.ik voel het branden op men kaak.ik kan de pijn niet verdragen.ik hou van je.laat me gaan.men hoofd botst tegen de muur.alles is zwart.de grond is koud.de wind en sneeuw doen me bevriezen.ik lig bewusteloos,en hoop dat ik er nooit meer uit ontwaak

jij hebt me gebruikt en gekwetst
waar ging het zo fout
dagen van verdreit
nachten van pijn
doorgedrongen in mijn vel
kerven
zo'n pijn
lanzend rood
versprijd op de grond
door fijne druppels
net tranen
maar dan in het rood
zoekend naar de sleutel
gedachten in mijn hoofd
raadsles onopgelost
dwaalend in mijn hoofd
blootvoets door de nacht
kliene paadjes
leidend naaar een meer
waar herinneringen opkomen
van mijn vroegere tijd
een gelukkig meisje
lopend achter eendjes
zachte druppels vallen naar beneden
de droom vervaagd
als een wolf in de nacht
doorweekt
zet ik mij voor de open haard
vlammen lachen me toe
de pijn keert terug
machteloos
verslagen door jou

een glimlach op men gezicht
toch ween ik vanbinnen
een glimlach
verbergt al mijn pijn en verdriet
de littekens op men armen
waarin al mijn angste,ingekerft zijn
alles vloeit erin,maar bloed eruit
ik heb een glimlach op men gezicht
de sneden van pijn
die geven me moed
even zonder zorgen om me heen
mijn lichaam ziet bleek
en opeens lig ik daar
gevallen op de grond
ik hoor nog een kreet
en dan is alles zwart...

tranen vallen zachtjes
in een plasje op de grond
een vriend verliezen doet pijn
kreten
kaatsen tegen de muren
echo weerklinkt zachtjes terug
littekens in de muren
volgekrast met woede
strepen van bloed
roepen
tieren
kreten slaan
dagen van pijn
zit hij nu ergens
waar iedereen hem vergeet
ergens ten velde
tot hij tot as wederkeerd
in mijn gedachten
dan is hij vergeten.

wat als je overbodig bent.
wat als je er gewoon teveel aan bent.
wat als jouw wereld uit 1 woord bestaat,en je die zelfs niet kan uitspreken.
je kan de tijd niet terugdraaien.
wat als jezelf niet meer leeft.
pijn is koud.
jezelf zoeken.
wenen vanbinnen met een glimlach vanbuiten.
lopen.
weg van jezelf.
ver weg.
met gesloten ogen.
de pijn wegvegen met je vingers.
dan vluchten we voor wat komen zal.
je bent de enige die ik wil.
waarom ben je onbereikbaar?
het doet pijn je te zien lijden.
ik ben er niet meer.
beter zo?
ik zie je glimlachen.
je hebt geen troost noch verdriet.
je bent anders